Merhaba;
Bazı şeyler vardır hani, anne babanız çok sevdiği için bile uyuzluğunuzdan fikriniz olmadan sevmezsiniz bile. Vedat Türkali biraz öyleydi beni için. Neyseki bu inadımdan çok çabuk vazgeçtim, ve her yerde duyduğum son kitabı YALANCI TANIKLAR KAHVESİ ile tanıştım kendisi ile. Okuduğum zaman ise hayran kaldım. Muhsin'in kendisini toplumda hiçbir yere yerleştirememesiyle kendimi çok özdeşleştirdiğim için belki de. Kitabı bir solukta bitirdim, yıllardır Vedat Türkali okumadığım için de utandım. Birkaç ay sonra, idefix'teki büyük indirimle Vedat Türkali'nin bütün kitaplarını aldım, o günden beri de sırayla okuyorum kitaplarını. KAYIP ROMANLAR ve MAVİ KARANLIK'ın ardından bu aralar da BİR GÜN TEK BAŞINA'yı okuyorum. KAYIP ROMANLAR'da birazcık sıkıldım, konunun akışı çok güzeldi ama kahramanların her öğünde neler yediği, günde kaç kere tuvalete gittiği gibi detaylar bile vardı ve sürekli tekrarlanıyordu, biraz sıkıntı yarattı. Mavi Karanlık ise bence muhteşem bir Bodrum panoraması, ve Türkiye aydını betimlemesiydi.
Şimdi gelelim Bir Gün Tek Başına'ya. Bir kere Bir Gün Tek Başına Vedat Türkali'nin ilk romanı. Kitap 1959 senesinde geçiyor, tabi ki bizim tasavvur bile edemediğimiz bir geçmiş. Eski öğretmen, kitapçı Kenan ve çevresinde geçen olaylar tabi ki 1959un politik çevrelerine de ulaşıyor. Bir taraftan o günkü ortam, diğer taraftan da Kenan'ın kişisel bunalımları, Günsel'e olan aşkı, karısından kopuşu anlatılıyor. Kenan daha önce bir kere gözaltına alınmış, korkmuş, politika ile ilgilenmeyi bırakmış. Evlenip çocuğu da olunca korunaklı bir hayat sürmeye başlamış. Ancak bir gece bir lokantada tanıştığı Günsel ile hayat değişiyor. Bir yandan yasak bir ilişkiye giriyor, öte taraftan da politik olaylarla ilgileniyor. Buraya kadar ne konusunda bir sıkıntı var, ne karakterlerde. Ancak kitap o kadar uzun ki, karakterle bana sıkıntı vermeye başladı. 720 sayfa yanlış hatırlamıyorsam. Şimdi uzun kitap okuyamıyor musun diyebilirsiniz, öyle birşey tabi ki yok. Ama sıkıntı şurdan kaynaklandı. Kenan'ı çözümledik, Günsel'i çözümledik, Kenan'ın karısı Nermin'i onun anlattığı kadarıyla tanıdık. Olaylar devam ediyor, 1980e kadar etkileri süren siyasi hareketlerin başladığını görüyoruz, bu sırada karakterlerin iç konuşmaları hiç susmuyor. Oysa artık karakterleri tanıdığım için zaten nerde ne düşüneceklerini bilebiliyorum bu yüzden de kitap sonlarına doğru bu karakter çzöümlemeleri ben de sıkıntı yaratmaya başladı. Henüz kitabı da bitirmedim. Sözlükte biraz araştırma yaptım herkes sonu muhteşemdi diyor. 200 sayfa civarında birşeyler kaldı, sonunda muhteşem birşeyler olacağına olan inancımı kaybettim ama, kitapları yarım bırakmaktan hoşlanmıyorum. Hele Vedat Türkali kitabını hiç.
Bir Gün Tek Başına'dan sonra Güven kaldı sadece sırada. O da kendisi için uygun zamanı bekliyor.
Yorumlar
Yorum Gönder